Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
Na het eindexamen ben ik, zoals zo vele anderen, bij Philips gaan werken en wel op de afd. Personeelzaken in de Willemstraat.

In 1961 ben ik met Hans Plag getrouwd en zijn we in den Haag gaan wonen.

In 1962 is onze eerste dochter Désirée geboren en we waren toen nèt verhuisd naar Oegstgeest.

In 1966 kregen we weer een dochter, Esther, en was ons gezin compleet.
We hebben ruim 40 jaar met veel plezier in Oegstgeest gewoond.

In 1990, na het afronden van haar studie, vertrok Désirée met haar vriend naar China (met de fiets !). Dat gaf ons nèt dat duwtje om de knoop door te hakken en een boerderijtje in Frankrijk te kopen.

Toen Esther in de winter, nieuwsgierig naar onze "vakantieaankoop" ging kijken, belde ze om te vertellen dat haar vader vooral erg goed kon fotograferen. Met andere woorden; het viel haar een beetje tegen. Wij waren er echter meteen helemaal weg van en na jaren van hard werken is het een klein paradijsje geworden.

Toe Hans 57 was hoorden we dat hij leukemie had en men niet wist hoe het verder zou gaan.
Wij besloten dat de tijd was aangebroken om eens flink te gaan genieten.
Hans kon van een pré-VUT regeling gebruik maken en we zijn spoorslags naar Frankrijk vertrokken.
Gelukkig is het verloop van de vorm van leukemie die hij heeft, erg gunstig en merkt hij er hoegenaamd niets van.
We zijn nog elke dag blij dat we deze stap hebben gezet. Het is voor ons en ook voor de hele familie en onze kleinzoon Jonas van 7 een heerlijke plek om te verblijven.
In de loop der tijd hebben we er nog het een en ander bijgekocht.
Dat vraagt natuurlijk onderhoud zodat we niet aan vervelen toe komen.

We zijn in 2005 officieel geëmigreerd en hebben dus geen huis meer in Nederland. Voor mij was dat even slikken, maar alles went en het is een stuk rustiger. Wij voelen ons hier heerlijk en hopen het nog jaren vol te houden.
Ik kijk uit naar de reünie en alle bekenden weer te ontmoeten. Jammer dat Eddy en Marcel er niet zijn, ik had ze heel graag teruggezien.
Tot de 11e oktober.

Yvonne

Levensloop van Yvonne Stobbaerts








In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven