Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
Nou ja, zo heel af en toe kwam je in het begin nog wel eens iemand tegen, maar ook dat werd steeds minder.... en dan bleven er alleen nog de herinneringen…..

Trots op mijn pas behaalde diploma stapte ik destijds, zoals het gros van de afgestudeerde Eindhovense scholieren, bij Philips binnen en kreeg probleemloos direct een baan. Op een commerciële afdeling. Daar heb ik toen de eerste 6 jaar van mijn juist gestarte carrière doorgebracht, slechts onderbroken door 2 jaar militaire dienstplicht en het behalen, in de avonduren, van het HBS-diploma.

1964.
In dit jaar kreeg ik bij Philips de mogelijkheid me te ontwikkelen tot computerprogrammeur en die gelegenheid greep ik met beide handen aan. Commercie was niet zo mijn business, maar problemen oplossen, dat zag ik toen al  helemaal zitten. Vol enthousiasme stortte ik mij in 1964 in de sterk opkomende automatisering en programmeerde er jarenlang lustig op los.

1967.
Een ex-Philips collega van me, inmiddels werkzaam in België, bood me in 1967 een baan aan als systeemanalist bij General Motors in Antwerpen. Ik was toen nog maar net getrouwd en de salarisverdubbeling konden we goed gebruiken, dus trokken we samen naar Antwerpen. Prachtige tijd!

1971.
Hoewel we ons in België zeer goed thuis voelden, was het voor mij bij G.M. zeer moeilijk om in de automatisering snel carrière te maken. Toen ik dan ook de kans aangeboden kreeg om als systeemontwerper bij DMV-Campina in Veghel een nieuw automatiseringsproject op te gaan zetten, greep ik die met beide handen aan. Dat was heel hard werken in het eerste jaar. Ik sliep vaak op kantoor en zowel de Kerst als de jaarwisseling bracht ik op kantoor door, maar op de eerste dag van het nieuwe jaar hadden we wél een geslaagd project opgeleverd.

1978.
Aan alle mooie dingen komt een eind, zo ook aan de tijd bij DMV-Campina. In 1978 werd mij gevraagd om bij Berg Electronics in Den Bosch (onderdeel van de Amerikaanse gigant Dupont de Nemours) mee te werken aan het opzetten van een bedrijfsomvattend logistiek automatiseringsproject. Het duurde wel enige jaren, maar toen werd ook dit project succesvol afgerond. Bij Berg Electronics heb ik dan tot 1986 als projectleider doorgewerkt, met geslaagde opdrachten in de USA, Singapore en Frankrijk.

1986.
In de voorgaande jaren had ik weliswaar een leuke carrière gemaakt in de automatisering, maar het échte leuke werk, programmeren, mocht ik niet meer. Daarvoor had men uiteindelijk toch programmeurs in dienst. Om echter toch aan die 'persoonlijke behoefte' te kunnen voldoen had ik in mijn vrije tijd, als hobby, een eigen automatiserings bedrijfje opgericht. In deze eenmanszaak B.P.S. ontwikkelde ik o.a. in begin 80-jaren, samen met een goede vriend, de Route- en Afstandengids Nederland, een project dat uiteindelijk de basis werd van waaruit het huidige beursgenoteerde  bedrijf Tele Atlas is ontstaan. Voor velen bekend vanwege zijn databanken voor autonavigatie systemen. In 1986 was Tele Atlas uiteindelijk zo groot geworden dat ze mij dat konden bieden wat bij de functie van Hoofd Automatisering behoorde.

1989.
Inmiddels vond er in de automatiseringswereld een revolutie plaats. De PC had zijn intrede gemaakt en veroverde stormenderhand de markt. Mijn eigen bedrijfje voer daar zo goed bij dat ik me in 1989 volledig zelfstandig maakte. Ik verkocht Pc's, met alles erop en eraan, en ontwikkelde voor het MKB ook nog maatwerk programmatuur erbij.

Heden.
De cowboyjaren in de automatisering zijn inmiddels allang voorbij, er is rust gekomen in mijn bedrijfje en ik heb de drukke werkzaamheden langzaam afgebouwd, waardoor er ook rust is ontstaan in mijn leven.
Maar het laat me niet helemaal los. Ik onderhou nog steeds kontakten met een aantal trouwe klanten en breng dagelijks nog vele uren door achter mijn PC (of zeg je vóór?).

In mijn persoonlijke leven heeft zich uiteraard ook het een en ander afgespeeld.
Na 2 mislukte huwelijken heb ik, in mijn derde huwelijk, de juiste partner gevonden. We zijn inmiddels al meer dan 25 jaar gelukkig samen en voelen ons daar nog steeds heel goed bij.
Kinderen hebben we niet, maar onze trouwe vriend, springer spaniel Sam (klik hier voor zijn eigen website), geeft ons voldoende vreugde om het eventuele gemis aan kinderen goed te maken.
 
We wonen met ons drietjes inmiddels al vele jaren aan de Aalsbroek te Eindhoven en hopen daar nog vele jaren samen door te mogen brengen.
Levensloop van ROB DE LOUW




1958.
Geslaagd aan de Krabbedam! Maar ik had nog geen idee wat dat uiteindelijk allemaal teweeg zou brengen in mijn leven.
De vertrouwde geborgenheid van de school zou vanaf dat moment voor altijd een herinnering blijven. Een herinnering, die met het verstrijken der jaren steeds zwakker werd. Ik had me nooit gerealiseerd dat de contacten met de medescholieren, waarmee je uiteindelijk toch jarenlang vele uren per week samen was, zo snel uit je leven zouden verdwijnen. Het ene moment zat je nog samen met ze in de klas, het andere moment ging ieder zijn eigen leven leiden en zag je ze nooit meer.

In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven