Nico van Gijzel's LEVENSLOOP




De periode van de Krabbedam was bijna uit mijn geheugen verdwenen, totdat ik een telefoontje kreeg van Peter Oprinsen.
Samen hebben we onze jeugd doorgebracht in de Wilgenroosstraat in Stratum. Samen hebben we ook op de gemengde algemene lagere Jan Lighthartschool gezeten en vervolgens nog jaren op de Krabbedam.

Kort geleden hebben we, opnieuw samen, onze fijne jeugd met sport en spel de revue laten passeren .
Gelukkig bracht Peter wat foto's mee, waarop ik me weer terug vond op de klassenfoto's en de herinneringen weer wat naar boven kwamen.
De periode op de Krabbedam is voor mij geen succes geworden. Ik was al in mijn jonge jaren een creatieve tekenaar, en mijn werken hingen destijds veelal bij Theo Efting aan de Stratumsedijk in de etalage met de vermelding van de eerste of tweede prijs als uitslag van de tekenwedstrijd .
Mijn toekomst lag gevoelsmatig al duidelijk in de kunstzinnige vormgeving in welke vorm dan ook.
Zo wilde ik me na de lagere school aanmelden bij de kunststichting "De Krabbedans".
Maar daar vertelden ze mij dat ik eerst nog wat jaren middelbaar onderwijs moest gaan volgen.
Mijn teleurstelling was groot en zodoende is mijn Krabbedam periode als een waas aan me voorbij gegaan.

Van de leraren herinner ik me nog duidelijk de heer Nies van de Duitse lessen en dat was tevens ook mijn beste vak. Voor mij was hij een lopende encyclopedie, die alle vragen van de leerlingen feilloos wist te beantwoorden. Ik wilde hem toch wel eens met een strikvraag op de proef stellen en vroeg hem een keer "Meneer, wat betekent prostituee"? Koel en zonder blikken of blozen antwoordde hij "een publieke vrouw" jongen.
Wie heeft de volgende vraag, ging hij doodleuk verder. Vaag herinner ik me ook nog de heer van Eupen en de heer van Rooy. Van de andere leraren heb ik nog wat meer informatie nodig om ze op mijn netvlies terug te krijgen.

Mogelijk nog groter was de teleurstelling dat mijn grote en eerste liefde waarmee ik dagelijks van en naar school fietste ging verhuizen naar Rotterdam . Mijn wereld stortte compleet in! Haar naam Edith Wolvenkamp. Wie heeft haar mogelijk nog ergens op een foto staan en wil die alsnog aan mij bezorgen?
Mijn foto's zijn na mijn scheiding helaas allemaal verloren gegaan en ook mijn daarop volgende relatie is helaas vroegtijdig afgebroken. Ik woon nu alleen met mijn vogels en mijn hobby, het schilderen in mijn atelier van mijn liefde voor de natuur. Dus het liefst schilderen van wisselende landschappen.
Verder ben ik omringd door wat goede vrienden en vriendinnen.

Ik schreef toen nog vele brieven naar Edith, maar deze bleven helaas onbeantwoord. Ik probeerde zelfs een keer op een geleende brommer naar Rotterdam te rijden om haar zelf op te gaan zoeken, maar werd voor Den Bosch al door de politie van de weg gehaald. Ik was nog geen 16 jaar oud! Na nogmaals wat mislukte pogingen ondernomen te hebben, heb ik mijn droom op moeten geven.

Na een dikke onvoldoende voor het proefexamen, mocht ik niet meer aan het echte examen meedoen, dus dat betekende voor mij einde schooltijd. Je kwam toen op een leeftijd dat je geld wilde en moest gaan verdienen, en zo ben ik grote Amerikaanse auto's voor de verkoop gaan opknappen en later als autospuiter mijn beroep gaan uitoefenen .

Mijn grote passie was en is nog steeds het houden van vogels. Als kleine jongen had ik al een tamme kauw, ransuilen en zelfs een reiger. Maar die heb ik, nadat hij bijna mijn oog had uitgepikt, toch maar weer terug gezet bij het water waar ik hem gevangen had.
Waar normaal  iedereen  een gazon heeft, had ik mijn plaats en berging altijd volgebouwd met mooie voliŤres, waar de vogels de ruimte hadden om naar hartelust te vliegen en te broeden. Het te veel aan jonge vogels was bestemd voor de verkoop .

Toen ik goed 50 jaar was, begon mijn gezondheid tekenen van zwakte te vertonen.
Eerst een knellende hernia en vervolgens slechte knieŽn, mijn lichaam bleek totaal vergiftigd te zijn door ijzerstapeling (een zeldzame erfelijke aandoening) en later ook nog suiker. Maar gelukkig ben ik dankzij de diagnose van een specialist uit de dood herrezen. Wel een beetje wankel ter been, maar met behulp van een wandelstok kan ik me nog goed redden. Kort geleden verloor ik mijn evenwicht en viel op mijn gezicht, waardoor tot overmaat van ramp een voortand is afgebroken.

Door dit alles, plus de uitgebreide en zorgvuldig samengestelde diŽten en vele medicijnen, ben ik jammer genoeg verhinderd om op de reŁnie aanwezig te zijn. Maar mocht er onder jullie nog belangstelling bestaan om contact op te nemen om herinneringen op te halen, dan is iedereen na een telefonische afspraak van harte welkom.

Ik wens jullie allemaal een geweldige dag toe.

Nico van Gijzel


In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven