Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
Na het halen van het Mulo-A - diploma heb ik nog een blauwe maandag op het St. Joriscollege gezeten met de bedoeling het HBS-diploma te halen, doch de minimaal vereiste wiskunde-kennis (meetkunde was voor mij abacadabra) was niet aanwezig en ik had Frans de Weeger nu niet meer achter mij zitten. In het laatste Krabbedam-jaar gaf de Vriens ons wiskunde en ik snapte niets van zijn vragen over gelijkbenige driehoeken met loodlijnen etc. etc.. Frans gaf mij de broodnodige ondersteuning vanachter zijn viool-vingers en ik zei hem woordelijk na. De Vriens en ik hebben zo de meest ingewikkelde meetkunde-problemen opgelost, al snapte ik niets van mijn raaskallen.

Eind september 1957 werd mij vriendelijk te verstaan gegeven dat het St.Joris niet voor mij bestemd was. Wat nu?

In het laatste Krabbedam-jaar kregen wij een voorlichtings-ochtend van het, toen nog, Ministerie van Oorlog. De Rooy trad op als klassehoofd en zat in het eerste bankje van het physica-lokaal. De beroeps-onderofficier deed zijn voorlichting zo goed, dat de hele klas aan zijn lippen hing en ls er dan vragen gesteld mochten worden was het een woud van opgestoken vingers. Ergens kon ik dat succes niet hebben en stelde ik (stom!) de vraag: "U heeft ons aan alle kanten de voordelen van het leger aangetoond, maar kunt U mij ook vertellen 'hoe' ik net in het leger hoef?" De Rooy sprong witgloeiend uit zijn bankje en wuifde mij met armen en benen naar beneden. Zelden heeft een leerling met zoveel vaart het physica-lokaal verlaten en op de drempel nog een schop na gekregen. De goede man had werkelijk het schuim in de mondhoeken staan en ik heb nog enkele keren tevergeefs excuses aangeboden.

Tja, nu was aan het studeren een einde gekomen en in verband met mijn huiselijke omstandigheden was het beter dat ik de ouderlijke woning verliet, en waar solliciteert deze jongen:

Bij de landmacht onder-officiersschool in Weert!!!

Op 15-11-1957 tekende ik voor zeven jaren beroeps-militair bij de landmacht. In de zomer van 1958 hadden wij (voor de rang van korporaal) een grote veld-oefening tegen de commando's en laten wij deze mini-oorlog nou glorieus winnen. Onze compagnies-commandant was in alle staten en toen wij weer in de kazerne kwamen wilde hij - na het schoonmaken van de wapens - ons twee weken niet meer zien. Prestatie-verlof!
Tja, en wat doe je dan met zomaar twee weken betaald verlof?!

Twee kamergenoten zeiden op de brommer in Zuid Engeland te gaan rijden. Na deze onverwachte vakantie, zie je elkaar weer in de slaapzaal en komen de verhalen met foto's. Hessel en Gerrit hadden van hun bromfiets-rit in Zuid Engeland prachtige zwartwit-foto's van opstijgende (toenmalige) straaljagers en Gerrit had n foto van een meiske bij zijn bromfiets... en niet zomaar een meiske, maar het evenbeeld van Marilyn Monroe, compleet met lange blonde haren tot over de schouders + petticoat,  en prachtige kuiten."Tjee Gerrit ga je dat meiske nou een brief mt foto sturen?" "Welnee, da's mij te ver weg. We hebben een leuke dag gehad met haar en haar vriendin, maar mr zit er niet in."
Er werd mij een Engels adres gegeven en ik heb mij twee avonden geconcentreerd op een Engelstalige brief, met zo min mogelijk fouten. Toen ik de brief  bij de cantine op de bus wilde doen, kwamen opeens Gerrit en Hessel tevoorschijn. Ze wilden nog even het adres controleren en toen ze mijn brief hadden, werd deze doormidden gescheurd. Ik werd lichtelijk kokend, doch toen kwam de aap uit de mouw.
Ze waren niet in Engeland geweest, maar in Friesland! Alle verhalen over Londen, alsmede een - door de oorlog - scheefgezakte kerktoren, waren pure nonsens. De opstijgende straaljagers waren van de vliegbasis Leeuwarden, en de scheve kerktoren staat in Leeuwarden.

Toen kreeg ik het juiste adres in Friesland en kon ik een nieuwe brief in het Nederlands op papier zetten. Inmiddels werden wij, voor de cavalerie-opleiding, overgeplaatst naar Amersfoort. Na ongeveer een jaar corresponderen, mocht ik "op zicht komen in het Friese land". Als rasechte Limburger (Amby bij Maastricht) had ik mijn voelhorens reeds bij de Friezen in mijn klas uitgestoken. "Als jij een meisje uit ons dorp wilt veroveren, dan steken ze je een mes tussen de ribben! Laat haar maar naar Amersfoort komen." Dat werd - k door de serieuze Friezen - zo regelmatig herhaald, dat ik er in ging geloven.
Wat wist ik nou van Friesland? Ja... Abe Lenstra was een monster-voetballer en die wilde niet eens in het buitenland voetballen voor een idioot hoog salaris... rare jongens die Friezen! Wij hadden net de cursus "ongewapend gevecht" achter de rug en ik meldde mij bij de instructeur van deze cursus voor een paar boksbeugels. "Wat moet jij het komend weekend met een paar boksbeugels???" Toen ik mijn operatie "Friesland" had uiteengezet gaf hij mij groot gelijk en opende zelfs een nieuw kistje met de nieuwste beugels. Achteraf zat hij dus k in het complot. Als a.s. beroeps-wachtmeester mocht je uitsluitend in militair tenue van het openbaar vervoer gebruik maken en heb ik de beugels in Sneek (station) voor mijn voettocht naar Ysbrechtum aangeschoven. Nooit problemen met de Friezen gehad en in 1962 met mijn Wopkje Sybrigje (kan het nog Friezer?) getrouwd. Na zestien jaren "ploeteren" (met maximale inzet) onze dochter in 1978, met thans twee kleinzoons en een schoonzoon, die verdraaid handig is in het repareren van allerlei apparaten tot auto en computer aan toe.

Na het behalen van de wachtmeester-rang bij het Regiment Huzaren van Boreel, heb ik gedurende vijf jaren als instructeur- en bataljons-wapenhersteller in Amersfoort - 't Harde - en Bergen plus Seedorf (Duitsland) rondgestruind. Omdat het leger mij niet voldeed, heb ik na zeven jaren niet bijgetekend. Aanvankelijk zou ik in januari 1965 in dienst treden van de Turmac tabaksfabrieken, doch op het laatste ogenblik kregen wij een tip van een plaatselijke aannemer: "De Eerste Nederlandsche Levensverzekeraar te den Haag zoekt in Friesland een candidaat voor - na n jaar studie belastingen en tarieven -  een inspecteurs-functie. Je moet wl, minimaal, over het HBS-diploma beschikken.
Omdat ik solliciteerde met de opmerking dat verzekeren vaak naar oplichterij rook, maar ik hun man was als het mij tijdens de studie duidelijk werd dat het tegendeel het geval was, stond de directeur Friesland al n dag later op de stoep. We spraken af, dat ik om de drie maanden een soort tussen-examen zou afleggen, want deze studie met alln Mulo was eigenlijk niet haalbaar. Toegegeven, ik moest er plat voor in dat Haagse wereldje met een eigen vreemde taal, hoe mr vreemde (buitenlandse) woorden in een zin... en je was op niveau. "We gaan een hapje eten" - fout! Hardstikke fout! "Du moment gaan we lunchen", ja,ja... je lrt het nog wel. Eind 1965 werd ik in Meppel gestationeerd als adjunct-inspecteur en in 1972 op eigen verzoek overgeplaatst naar Friesland tot december 1981. Daarna ben ik als zelfstandig adviseur nog doorgegaan tot augustus 2008.

We hebben 35 jaar in het hoogst-levendige dorp Wergea gewoond (5 km.onder Leeuwarden). Vanaf augustus 2008 wonen wij nu in het watersport-dorp Grou en heeft moeders het prettig druk met de pake & beppe-zeggers.

"Krabbedammers / Alaaf!"

Levensloop van KEES VAN HEIJNSBERGEN





In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven