Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
Geboren 2 oktober 1940, als jongste in een orthodox Rooms Katholiek gezin , woonachtig aan de Lakerstraat nr. 61 te Eindhoven

Van de eerste jaren van de 2e wereldoorlog heb ik niet zoveel meegemaakt. Wel van het einde
De bevrijding van de Duitse bezetting kwam voor Eindhoven op 18 september 1944. Een en ander in het kader van plan Market Garden. Ik kan me nog heel goed herinneren dat er parachutisten neerkwamen rond Eindhoven en ook de enorme legertros die langs ons huis trok. Wij woonden aan de Lakerstraat hoek Tongelresestraat. Wij woonden dus pal aan de route waarlangs het geallieerde leger trok vanuit Valkenswaard. Toen kwam het vreselijke bombardement. Ik zal dit nooit vergeten. Wij moesten schuilen in onze kelder die voldoende veiligheid gaf. Er waren ook veel mensen uit de buurt die kwamen schuilen. Mijn zus Nel en ik zaten op matrassen onder de trap, tegenover een muur met rekken waarop al veel ingemaakt fruit stond. Tussen die inmaakpotten stond een klein Mariabeeldje en iedereen was aan het bidden. Toen dat allemaal voorbij was zijn we geevacueerd naar Waalre en daar bij mensen ingekwartierd. Na enige wqeken weer terug naar huis met als ruiten: stukken karton. We hadden 1 kachel die met kolen werd gestookt. 

Kleutertijd:
Ik ging naar de Montesorie kleuterschool in de buurt. In het begin 1 dagdeel omdat er onvoldoende ruimte was om alle kinderen te huisvesten. Het enige wat ik daar deed was rondjes tekenen en dansen op de maat

Lagere school:
Na die periode naar de lagere school. Het werd de school van meester van Dijk. Er zijn een paar leerkrachten die me bij zijn gebleven. Meester Hendriks in de eerste klas. Was een pracht kerel waar je je als kind geborgen wist. De derde klas bij meester Schols. Ronduit een etter van een leerkracht die heel smerig kon slaan. De vierde klas met meester Oomen. Strenge man die er niet tegen kon als je verkouden was. Je mocht je neus niet snuiten dus was de mouw van de trui goed voor de ontvangst van de nasale productie. Vijfde klas bij meester Peters. Ronduit geweldig!!
Een dan klas zes bij de hoofdonderwijzer van Dijk. Natuurlijk was de klas voorafgaande je jaar de beste en was je op het einde van dat jaar zelf de beste klas die er ooit was geweest. In mijn lagerecshool periode was ik aktief binnen de R.K. Kerk. Eerst als kleine misdienaar en later was ik acoliet. In die periode werd mijn broer Pierre priester gewijd bij de paters Franciscanen en deed hij zijn eerste mis in de parochie. Groot feest, dagen lang. Op school had dat zo zijn nadelen, want ik moest me netjes gedragen omdat ik een priesterbroer had. Dat is me niet altijd goed gelukt.
Een hevige aanvaring met meester Oomen en voor straf naar bed thuis. 

Middelbare school:
Het werd in eerste instantie de R.K. MULO waar dhr. Hille de directeur was. Is niet goed gegaan. Ik was te speels, maar deed eigenlijk niets. Ik moest het eerste jaar overdoen. Het tweede eerste jaar werd ook een drama en ik moest die school verlaten. Toen was Leiden in last. Jan moest toch naar school, maar waar. Kostschool!!. In die zomermaanden ben ik met mijn moeder naar diverse mogelijkheden geweest in Limburg en Gelderland. Ik heb toen eigenlijk beste wel een leuke vakantieperiode gehad. Gelukkig is dit niet gelukt. Toen kwam er een school langs in Best en uiteindelijk werd het “ De Krabbendam “. Na enige gepraat met kapelaan Kuipers kwam er ook een kerkelijke goedkeuring want de Krabbendam was openbaar en dat kon thuis eigenlijk niet. Nog steeds ben ik dhr. Vriens dankbaar dat hij het wel me zag zitten. Ik denk met veel warmte en plezier terug aan die periode. Het is dankzij de Krabbendam dat ik geleerd heb dat ik toch ook wel enige verantwoording droeg voor mijn leven.

Loopbaan:
Mijn eerste werkzaamheden heb ik verricht bij de DAF op de afdeling receptie. Toen kwam de militaire dienstplicht. Daarna weer terug bij de DAF op de afdeling service militair om vervolgens door te stromen naar de afdeling service buitenland
In 1963 heb ik van mijn hobby, lezen en geschiedenis, mijn beroep gemaakt. Ik ben toen boekverkoper en uitgever geworden. De opleidingen bij de vereniging met de lange naam  “de vereniging voor de bevordering van de belangen des boekhandels“ deed ik in eigen tijd en ik was werkzaam bij boekhandel Koonings in Eindhoven.
Maar er was geen droog brood te verdienen en ik besloot het roer om te gooien.
In mijn diensttijd heb ik een poos in het ziekenhuis gelegen in Utrecht, na een ongeval tijdens een oefening. Ik heb toen wel gedacht dat verpleegkundige ook wel iets was wat me zou liggen. Ik heb toen de daad bij het woord gevoegd en ben in 1967 in opleiding gegaan in het St. Lambertusziekenhuis in Helmond. Na drie jaar het diploma A en in 1970 naar het psychiatrisch ziekenhuis Duin en Bosch Bakkum in Noord-Holland voor de B opleiding.
Vervolgens heb ik de SPV gedaan en was ik enige jaren werkzaam bij de Sociaal Psychiatrische Dienst van het Singel in Amsterdam. Ik was toen werkzaam als groepsleider in het psychotherapeutisch centrum “de Sluis“ aan de Amstelveenseweg in Amsterdam. Daar heb ik een drama-opleiding bij de International Foundation of Human Relations waardoor ik mezelf beter heb leren kennen. 

Huwelijk:
Op 7 april 1976 zijn Ineke Dolfing en ik getrouwd, nu alweer 31 jaar geleden.
Op 1 januari 1978 is zoon Jelle geboren en op 21 juli 1979 zoon Maarten.

Na een omzwerving in het bejaardenwerk in Amsterdam , het Eduard Douwes Dekker huis, in Noord ben ik in 1980 weer terug gegaan naar het Psychiatrisch Ziekenhuis Duin en Bosch te Bakkum.
Ik heb daar tal van werkzaamheden gedaan waaronder het opzetten van een onderzoek waarin gekeken werd naar het gebruik van Cannabis bij mensen met schizofrenie, secretaris van de Clozapine Plus Werkgroep  en de laatste jaren bibliothecaris van de wetenschappelijke bibliotheek.
Dus weer terug in het boekenvak.

Verder heb ik me daar, en nog steeds, bezig gehouden met de historie van de psychiatrie en de historie van Duin en Bosch. Dat hield ondermeer in dat ik beheerder was van het museum Breehorn, dat is opgegaan in het Dolhuys te Haarlem

Met pensioen.
September 2005 ben ik , bijna 65 jaar , met pensioen gegaan en begonnen aan mijn 4e levensfase. 
Ik vond het een hele klus om te wennen aan het 65 zijn en te zijn begonnen aan de laatste fase van je leven, dat naar ik hoop nog lang zal duren.

Het is nu tijd voor andere zaken zoals:
Secretaris van de Monumentenraad van de gemeente Castricum, Akersloot, Limmen en de Woude
Vrijwillig medewerker bij Slachtofferhulp Nederland
Vrijwillig medewerker bij de Vereniging van ouders met een vermoord kind
Vrijwillig medewerker bij het Gilde te Castricum
Vrijwillig medewerker bij Welzijn Castricum
Rondleider in het museum voor psychiatrie “het Dolhuys“ in Haarlem
Rondleider op het landgoed Duin en Bosch te Bakkum/Castricum
Bestuurlid bij Veilig Verkeer Nederland afd. Castricum
Huuder van een volkstuin
Verder ben ik bezig met godsdienst geschiedenis, algemene geschiedenis en historie van de psychiatrie.

Castricum, 1 januari 2007
Jan Camps

Levensloop van Jan Camps








In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven