Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl

Levensloop van Harm Carolus




Hoe kom je, wonende in Valkenswaard, verzeild geraakt op een Mulo in Eindhoven?
Welnu, in mijn 6e levensjaar verhuisde familie Carolus vanuit het protestante noorden (Winschoten) naar het katholieke zuiden. Een openbare lagere school had Valkenswaard wel, echter voor openbaar voortgezet onderwijs was je op Eindhoven aangewezen. Zodoende stuurde mijn vader - die niets van het Roomse leven moest hebben - mij naar de Krabbedam.
Zo ging dat vroeger nu eenmaal, je luisterde (Jan Camps zal hier zeker over mee kunnen praten).

Zoals ik in de Kroniek al schreef, pendelde ik vier jaar, zomer en winter, weer of geen weer met de fiets op en neer. Als bekroning voor alle inspanningen mocht ik op 3 juli 1958 het felbegeerde Mulo-diploma A in ontvangst nemen.
Na de verscheidene schoolfuiven moest de arbeidsmarkt verkend worden. Nu hadden wij thuis een groothandel in huishoudelijke artikelen, 'n eenmansbedrijf, opgericht door mijn vader. Om daar nou in te stappen voelde ik op dat moment bar weinig voor, je was immers dag en nacht bezig. Mijn vader vond het overigens ook veel beter dat ik het werken  eerst "op een ander" ging leren.
Hij vond dat ik maar eens bij Philips moest solliciteren en als me dat goed beviel, moest ik daar maar blijven, want bij Philips werd je verzorgd van de wieg tot het graf. Hoe anders heeft dat, decennia later, helaas voor zeer velen uitgepakt!

Op 4 augustus 1958 kwam ik bij onze gloeilampenfabrikant terecht op de Inkoopcentrale (aan de Frederiklaan, thans ROC) en was daar mede verantwoordelijk voor de controle op en betaling van facturen afkomstig van leveranciers. Interessant en afwisselend werk.

Op 27 maart 1961 werd ik voor de militaire dienstplicht ingelijfd bij de Koninklijke Marine.
Het enige schip waarop ik opvarende ben geweest was de H.M. Schokbeton in het Marine Opleidingskamp Hilversum. Vandaar negen maanden in Amsterdam (Kattenburg, waar nu het V.O.C. schip Amsterdam ligt) in opleiding geweest voor telegrafist. Geweldige tijd gehad.
Door omstandigheden bleef ik landrot en belandde weer in Hilversum als Schrijver 2e klas.

In januari 1962 terug naar Philips, waar ik het tot 31 maart 1963 uitgehouden heb. De muren begonnen op me af te komen. Afijn, werken en verantwoordelijkheid was me bijgebracht.

Het licht ging nu op groen bij groothandel Carolus. Het pand aan de kleine Markt was te klein geworden en mijn vader had plotsklaps de markante doktersvilla op de hoek Hofstraat/Bakkerstraat gekocht. In de grote tuin werd het magazijn gebouwd. Het bedrijf groeide.
Harm kreeg zijn eerste auto, Ford Taunus 17M (wat een weelde in die tijd) en werd "de baan opgestuurd" om de handel aan de man te brengen.

Veertig jaar lang heb ik met veel plezier  de provincies Limburg, Brabant en Zeeland doorkruist om in de stad en op het platteland met ambitie de huishoudzaken te voorzien van onze handel. Carolus van de potten en pannen was eveneens een begrip hier ter plekke. Half Valkenswaard kookte er in..
(Achteraf is het onvoorstelbaar dat zoveel winkels met bekende, klinkende namen uit het straatbeeld zijn verdwenen. Enerzijds door gebrek aan opvolging, anderen gingen ten onder aan de felle concurrentie door de grote ketens, grijze eenheidsworsten als Blokker e.d.)

Op 26 april 1968 trouwde ik met mijn Anneke Dijkstra uit Eindhoven, die daarvr toevalligerwijs enkele meters voorbij onze voormalige Krabbedam, het pand op de hoek Keizersgracht/Vrijstraat, op de 1e etage werkzaam was op de afdeling telefoonincasso van de PTT. Op deze afdeling blijkt, k toevallig, de vader van Frans Bijnen souschef te zijn geweest.
Vanzelfsprekend kwam zij na ons trouwen bij ons in de zaak en heeft ze al die tijd op zeer bekwame wijze als manusje-van-alles al het kantoorwerk voor haar rekening genomen.
In die tijd werden ook onze kinderen Saskia (36) en Marco (34) geboren. Nu zijn we trotse opa en oma van onze kleinkinderen Roy (9) en Amy (8).

Op 19 februari 2002 werd ik 60 en had zo'n veertig jaar de zaak gediend. Een mooie mijlpaal om er een punt achter te zetten, vond ik. Tijd om in de Vut te gaan. Geen spijt van gehad.
(Laat ik nu nt vandaag - wr stom toeval? - een grote envelop in de bus vinden van de SVB, Sociale Verzekeringsbank, met daarin het aanvraagformulier om AOW-pensioen!)
We wonen nu al dertien jaar in een fraai kleinschalig appartementencomplex in het centrum van Valkenswaard, waar we het ontzettend naar onze zin hebben.

Tot slot nog even de hobby's. In onze weinige vrije tijd gedurende ons werkzaam leven hebben we ons een beetje met cultuur bezig gehouden; ik als gildebroeder, tevens niet onverdienstelijk geweerschutter terwijl Anneke als alt bij het operettegezelschap het hoogste lied zong.
Momenteel vind ik het buitenshuis een leuke uitdaging om alle fietspaden en -paadjes in de Kempen te ontdekken. Binnenshuis besteed ik vrijwel alle tijd aan de PC, waarbij ik me lekker kan uitleven in digitale foto- en videobewerking.

De in het verschiet liggende renie zal door mij dan ook uitvoerig op tape worden vastgelegd.

Valkenswaard, 16 augustus 2006
Harm Carolus




In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven