Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
Sommige gebeurtenissen bepalen - achteraf bezien - een groot deel van je leven.

Toen ik in 1958 in de "Philips Kleuterschool" aan de Mathildelaan in Eindhoven mijn Mulodi-ploma kreeg uitgereikt, werd ik daar afgehaald door mijn Vader. Voordat we met de bus terug naar Veldhoven gingen trakteerde mijn vader mij op een drankje bij hotel "Limburgia" aan de markt. Zo trots als een vader maar kan zijn, vertelde hij daar aan de baas natuurlijk van mijn succes. De weder- vraag was of ik werk zocht, want daar logeerde de bedrijfsleider van J. P. Wijers, groothandel in woninginrichting, en die was op zoek naar personeel. Een afspraak was snel gemaakt en de volgende dag toog ik op mijn nieuwe fiets, die thuis al klaar stond, naar de Boschdijk voor een bezoek en een
soort sollicitatiegesprek. We kwamen overeen dat ik voor f 75,= per maand op maandag 11 augustus zou beginnen als (magazijn)verkoper.           

Zo kwam ik zonder vooropgezet plan en eigenlijk ook onbedoeld in de woninginrichting terecht en dat was al - bleek achteraf - de eerste stap in mijn carriŤre.
Ongeveer een jaar later hield ik voor een blond meisje in een houtje-touwtje jas en een man in een lange lederen motorjas beleefd de voordeur open. Achteraf bleek dit meisje later mijn Nelleke te wil-len worden, maar toen kwam ze nog onder begeleiding van haar vader solliciteren. In het begin had ik nog niet zo veel belangstelling voor die kantoordame, maar dat veranderde langzaamaan en tenslotte zijn wij in 1967 getrouwd. We kregen twee zonen, Ruud en Dick, waar we altijd heel blij mee zijn geweest! We konden er gelukkig overal mee komen en ook nu ze beiden een eigen bedrijf hebben, leven wij als trotse ouders echt met hen mee.
Tijdens mijn loopbaan bij Wijers moest ik in militaire dienst en dankzij een heel fijne baan bij de ver- keersleiding van de luchtmacht met veel wisselende diensten kon ik in mijn vrije tijd daar ook nog een centje bijverdienen. Toen ik er na vier jaar geen toekomst voor me zag weggelegd (ondanks allerlei beloften) liet ik me door mijn vader overhalen om bij de administratie van de PTT Telefoondienst te gaan werken. Waar ik bij Wijers kans kreeg om allerlei diploma's textiel en woninginrichting te halen, zo betaalde de PTT o.a. mijn studie boekhouden en correspondentie, waarvan ik later veel plezier zou hebben.
Misschien was ik wat te ambitieus, maar toen er na drie jaar PTT een mooie baan aan mijn neus voorbij ging, vond ik het tijd voor iets anders.

En weer kwam er iets leuks op mijn pad, want de baas van een meubelverkoopkantoor zocht een persoon met ervaring in de branche en kennis van boekhouden. (Aldus zijn zoon, die ook (nog) bij Wijers werkte)
Contact was snel gelegd en ondanks de in mijn ogen wel erg hoge salariseisen was alles in de kortste keren geregeld. Een fantastische baas en idem echtgenote (met wie ik tot op zeer hoge leeftijd contact heb gehouden)  en we hebben samen gewerkt aan de opbouw van een leuk bedrijf. Tegenwoordig spreekt men dan van een win-win situatie, maar die term hoorde je indertijd nog niet. Helaas, na zo'n zeven jaar samenwerking overleed hij (veel te jong) en kreeg ik plotseling drie bazen t.w. twee zoons en een schoonzoon. Ik wist alles van het bedrijf en de hele familie, maar mocht plots niet meer mee- praten. Ik kon onder bepaalde voorwaarden nog bij hen vertegenwoordiger worden, maar toen ook de centen niet meer (op tijd) kwamen, ben ik er uitgestapt.
Inmiddels had ik al aardig wat ervaring opgedaan in de meubelbranche en de stap om "Agent" te worden (meubelen aan winkeliers verkopen op provisiebasis) leek een heel goede. Helaas! De ene fabrikant ging failliet, de andere vergat (soms) provisie te betalen en zo zijn er nog wel meer redenen te noemen waarom het niet allemaal rozengeur en maneschijn was.                                                         

Op zeker moment verkocht ik voor een kleine fabrikant wat kleine eikenhouten bloemtafel-tjes en dat ging erg goed.Toen hij dan ook voorstelde om driehonderd mimi's (set van drie tafeltjes) in massief eiken voor mij te gaan maken, was ik meteen enthousiast. Opnieuw zo'n keerpunt in mijn loopbaan.
Als je dan weinig hebt verdiend in de laatste maanden en je moet de setjes per honderd afnemen en contant betalen, dan komt de eerste gang naar een bank. En die staan niet juichend op je te wachten om je geld te geven voor onzekere, nog onverkochte handel. Volgens mij is vanaf die tijd mijn haarkleur langzaam veranderd van blond in grijs, want bij banken kun je pas echt geld lenen als je het niet meer nodig hebt!
En na die mimi's en bloemtafeltjes volgden barkrukken, bijzettafeltjes, spiegels, kapstokken, T.V-kastjes etc. etc. Kortom, een groothandel in kleinmeubelen was geboren; "Frans Bijnen Meubelen."
In het begin, 1974, deed ik de hele handel alleen nog met Nelleke, maar het ging zo snel! Van een paar garageboxen en wat leeggekomen kippenhokken ging het uiteindelijk naar een magazijn van 4000 m2. Van een eerste personeelslid, waar we moeite mee hadden om die aan te nemen, groeiden we door naar totaal 25 medewerkers. Van een huiskamer met kantoorpersoneel aan de eetkamertafel plus de eerste chauffeurs vůůr vertrek en nŠ thuiskomst in het bankstel, werd het in de loop der tijd een kantoor met kantine van 256 m2. Van een paar oude Hanomag-busjes werden het vijf vrachtwagens met ieder twee afzetbakken alsmede echte auto's voor de vertegenwoordigers. En gelukkig groeide de omzet ook mee van f 300.00,= in het eerste jaar naar jaarlijks vele miljoenen. Hoewel ik op mijn 45e al verkondigde: "Op mijn 57e ga ik stoppen", was het voor vriend en vijand een volkomen verrassing toen ik in 1996 mijn zaak had verkocht. Maar we kunnen terugkijken op een heel mooie tijd, waarin door iedereen hard is gewerkt, waarin iedereen redelijk tot goed heeft verdiend en waarin we samen een heel mooi bedrijf hebben opgebouwd. Niet mijn levenswerk, maar een middel om de kost te ver- dienen voor mijn gezin, voor mijn medewerkers en voor de tientallen personeelsleden bij onze toeleve- ranciers. En ik kan met trots zeggen: Dat is goed gelukt!
Met heel veel genoegen kijken we terug op de twintig heerlijke, maar ook gezellige nieuwjaarsdinee- tjes, op de elf oriŽntatiefietstochten en nog allerlei andere leuke uitjes. Wij waren dan ook bijzonder vereerd toen we bij ons afscheid een gouden ring voor Nelleke en ik een gouden horloge kregen.
En nu zijn we al weer tien jaar thuis, waar niets moet en alles mag en waar we elke dag genieten van ons vrije leventje.
Mijn hobby's zijn tuinieren, de Nijmeegse Vierdaagse wandelen (al 13 keer) en iets organiseren! Nu ik dat op mijn bedrijf niet meer kan, besloot ik, om tien jaar na een zeer geslaagde reŁnie van de eerste klas van mijn lagere school, te trachten om opnieuw zoiets te regelen voor mijn klas op de Mulo "De Krabbedam".  EN OOK NU WEER NA VIJFTIG JAAR !
En daarom las U nu dit verhaal van een Veldhovense meubelboer.

Frans Bijnen
Juni 2006.
    

Levensloop van FRANS BIJNEN





In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven
Op 10 maart 2013 is Frans overleden.
Klik hier voor zijn 'In Memoriam' pagina.