Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
ED VAN TUIJL's LEVENSLOOP




Op een zonnige juni dag krijg je het felbegeerde papiertje. Het diploma. Zonder eigenlijk écht afscheid te nemen verlies je de klasgenoten uit het oog. De Krabbedam is verleden tijd. Een periode is afgesloten. De periode dat alles nog een avontuur was.
Je gaat, net als zoveel van je leeftijdgenoten bij Philips aan de slag. 's Avonds de gebruikelijke boekhoudcursussen.  Kortom, een administratief verleden ligt in het verschiet. Daarom kies je als militair bewust voor wat anders. Telegrafist. Een jaar lang geef je Papoea's het idee dat je ze niet in de steek zult laten. Een illusie armer en een schuldgevoel rijker kom je terug. Je hebt alles meegemaakt en probeert voor de rest van je leven enkel de leuke dingen te onthouden. Dat lukt van geen kant.
Je ouders zijn verhuisd naar Schoonhoven. "Geen idee waar het ligt", zeg je tegen de taxichauffeur op Schiphol die je thuis moet brengen.
Dan zit je ineens in Holland. Je leven gaat verder in het decor van de groene polder. Je werkt een paar jaar bij verschillende bedrijven waar je directeuren paait met gunstige jaarcijfers. Je hebt je vrouw, toekomst en woonplaats in Nieuwpoort gevonden. Een vestingstadje aan de rand van de Alblasserwaard. Twee dochters maken het gezin compleet.
En ach, zo nu en dan denk je aan vroeger. Aan de Krabbedam waar alles nog een avontuur was.
Je wordt benaderd door kranten. Of je stukjes wilt schrijven. De dagen worden druk. Overdag cijfertjes en facturen. 's Avonds lettertjes en verhalen.
Jong in de dertig begin je aan een loopbaan op de Vakschool in Schoonhoven. Waar ze goud- en zilversmeden maken. En uurwerkmakers en juweliers en graveurs. Een heerlijke werkplek.  Jaar in jaar uit komen de nieuwe leerlingen. Komt er één uit Best of Bladel dan denk je weer even terug aan die mooie Brabantse tijd.
En aan de Krabbedam waar alles nog een avontuur was.
Je wordt ongemerkt een Hollander. Zelfs de zachte g is aan slijtage onderhevig. De school groeit groter. Er komt een vestiging in Amsterdam. Een of twee keer in de week sta je in de file bij Breukelen. Je voetbalt, je vist, je bent verliefd op Toscane.
Je wordt een veertiger. De dochters zijn groot. Je maakt je veel te vlug zorgen. Op een oude damesfiets door het dorp als ze niet op tijd thuiskomen. Kom op pa, je bent vroeger ook jong geweest.
Dan denk je weer aan de Krabbedam waar alles nog een avontuur was. Ja, pa is ook jong geweest.
Je ziet Abraham. In de avonduren nog maar één krant want anders kom je vrouwlief enkel nog  op de trap tegen. Het leven blijft boeien. Er zitten twee engeltjes op je schouders. Als je van de dijk af tolt en tegen een huis knalt heb je alleen wat pijn in je nek. En als je voor de krant naar een brand moet, zeg je tegen de brandweermensen: "Sorry jongens, hier kan ik geen verhaal van maken. Maar je bent amper buiten als een stofexplosie duidelijk maakt hoe de hel er uit moet zien. Doden en gewonden. Maar jij mankeert niks. Engeltje, hoe kan ik je danken.
Achter in de vijftig mag je met pré pensioen. Lang leve de lol. Hele dagen vrij. Vergeet het maar. De krant weet je nu ook overdag te vinden. Druk, druk, 'n echte vutter.
De 60 komt in zicht. Gek eigenlijk. Je denkt steeds vaker aan vroeger. En aan de Krabbedam  waar alles nog een avontuur was.
Kleinkinderen komen. Je neemt je heilig voor om geen kinderzitje aan je stuur te hangen en al helemáál geen eendjes te gaan voeren. Maar je doet net zo gek als ál die andere opa's. Nog gekker zelfs.
Je krijgt amper de tijd om aan vroeger te denken. Ook niet aan de Krabbedam waar alles nog een avontuur was.
Maar dan gaat de telefoon. "Met Frans Bijnen, ken je me nog?"
Ja, ik zal Frans Bijnen niet kennen. Feiten en cijfers borrelen op. "Weet je nog toen?" en "Weet je nog die keer dat?"
Ineens zie je ze op de site. Emiel Verdonschot waar ze al een TV hadden toen die, voor jouw gevoel nog moest worden uitgevonden. Peter Opprinsen die tien keer beter kon voetballen dan de rest. En Ladenka Skacel, die je ook al kende van de Bataschool. Ladenka, met stip het mooiste meisje van de klas.
Ze zaten allemaal op de Krabbedam. Die school waar alles nog een avontuur was.                


In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven