Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
Annelies Seulijn's levensloop



Hallo iedereen van de "vierde klas"

Ten eerste wil ik mijn complimenten geven aan Frans en Rob voor alles wat er gedaan wordt om het leuk te maken, zoals deze website.

Ten tweede kan het zijn dat ik waarschijnlijk fouten maak met mijn nederlandse taal omdat ik namelijk al 45 jaar in de USA woon.
Ik praat vrij regelmatig Hollands over de telefoon met mijn zus Petra (zij was ook leerling op de Krabbedam, 2 jaar later dan wij).
Petra woont ook nu al 38 jaar in de USA, maar jullie zouden lachen ons te horen, want we gooien hollands en engels door elkaar om het gemakkelijker te maken. Zij woont 6 uren rijden van ons vandaan. Mijn Amerikaanse man spreekt geen Hollands.

Nu ook maar direct opbiechten dat wij niet van plan zijn om te komen voor de reünie. Ik was de laatste keren in Holland voor en met de dood van mijn moeder, 5 1/2 jaar geleden. De enige directe familie die ik nog heb in Holland is mijn broer in Utrecht, en hij is van plan hier te komen, waarschijnlijk eind 2007 of lente 2008.
Ik vind reizen ontzettend en wij hebben ook een druk buitenleven, en dieren die ik niet graag achterlaat. Wij gaan daarom ook nooit op "vacantie".

Ik was alleen ons laatste jaar op de Krabbedam en heb goede herinneringen, vooral aan alle pleziertjes met mijn beste vriendin Margot v.d. Gaauw. Wij hadden contact per brief tot ongeveer 1970 en hebben dat nu weer hersteld met enkele leuke brieven.
Ook met Frans, die mij toevallig vond, had ik fijn contact.  Jammer dus dat ik niet kom en dat spijt mij.
Alhoewel mijn man in prima gezondheid is hij is nu bijna 81.

Nu zal ik even vertellen hoe ik hier terecht kwam en over de rest van mijn leventje tot nu toe.

Ik ging, na onze MULO-opleiding naar Arnhem en begon daar een studie om gediplomeerd verpleegster te worden. Ik had daar eigenlijk veel moeite mee, dus toen mij de mogelijkheid aangeboden werd om een jaar naar de USA te gaan, greep ik dat aan. Overigens wel met een duwtje in de rug van mijn ouders! Ik ging naar een Hollandse familie om voor hun kinderen te zorgen. Hij werkte voor de Hollandse ambassade in Wahington DC.

Dus ging ik in Maart 1961, en ontmoette Sherwin (mijn man) in September van dat zelfde jaar.  Toen mijn jaar voorbij was met deze familie trouwden wij in Eindhoven  en gingen 3 weken later terug naar de States.
Onze 3 zonen kwamen in de 2 daarop volgende jaren, want mijn jongste twee zijn een identieke tweeling.
Onze oudste zoon Frits is 43 en in de verpleging in een rusthuis, Ty en Eric zijn bijna 42. Ty is een licensed land surveyor (land meten enz.) en Eric werkt als fotograaf voor een grote krant.
Geen van onze jongens is getrouwd en dus ook geen kleinkinderen voor ons.  Ik zie het er ook nog niet van komen maar wie weet.

Ik ging terug naar school voor verpleegster in 1973. Een kortere studie van minder dan twee jaar voor LPN [Licensed Practical Nurse]. Ik werkte eerst wat in een ziekenhuis en voor een dokter, en daarna voor 16 jaar [niet full time] voor de bloeddienst van het Rode Kruis.
Ik heb ook tussen deze baantjes door 'gezond brood' gemaakt voor verkoop aan reformhuizen en restaurants. Wij woonden overigens toen al op een boerderijtje en hadden daar geiten en kippen voor 18 jaar wat heel plezierig maar druk was.

Toen ik 56 jaar was had ik genoeg van de verpleging en ging naar school om massage te leren, wat ik erg leuk vond. Wij noemen dat Licensed Massage Therapist. En dat deed ik part time voor vele jaren, toen minder en ben er nu kort geleden ermee gestopt.

Wij woonden eerst voor 8 jaar op een uur rijden van Washington DC en verhuizden toen dus naar het "buiten leven".
We moesten een beetje zoeken maar wonen nu al meer dan 28 jaar op ons landje in Floyd. Ongeveer 6 uur rijden van Washington DC.
Ons land is 38 acres en het meeste is natuurlijk wild heuvelachtig, maar toch veel werk.
Heel erg privé gelegen, helemaal buiten. Wij hebben ook geen buren die je kunt zien.
Dat is allemaal mogelijk hier en wel een beetje anders dan in Holland.
Ik doe ook graag tuinieren en Sherwin is ook altijd bezig. Verder wandel ik iedere dag.
Ik kweek zelf een groot gedeelte van ons voedsel aan vruchten en groente.
Ons huisje is eenvoudig en niet groot, maar wel gezellig. We kijken uit op een heel klein vijvertje.


Ik wens iedereen goede gezondheid en een nog een fijn lang leven.

Annelies Seulijn Brady


In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven