ED van TUIJL's KRONIEK

evt@hetkontakt.nl
Ed van Tuijl schrijft o.a....

Ook voor mij is een vergeten wereld opnieuw opengegaan. Want nu ik de foto van de ingang van het schoolplein zie, herinner ik me ook weer dat de linkse kant een openbare waterplaats danwel pisbak was, waar de waaghalzen een sigaretje rookten. Maar die rook kringelde dan uit het gat aan de onderkant het schoolplein op en vanaf de schoolingang, waar Vriens altijd op z'n post stond, zag hij dat dan meteen en was de roker de sigaar.

De naam van de handenwrijvende docent, waar Harm over spreekt, weet ik ook niet meer. Maar we hebben die man wel ongelooflijk vaak gepest. Denk aan de keren dat hij kreunend en zwoegend op een veel te groot verzet het schoolplein op kwam rijden. En dan reden wij er net zo kreunend en zwoegend achteraan.
En de keren dat we zijn stoel  'op scherp' hadden gezet. Of met een blaaspijpje natte propjes tegen het plafond. Die begonnen, eenmaal opgedroogd, tijdens de les dan naar beneden te vallen.

De docent Nederlands las zijn zelfgemaakte gedicht aan elke jaargang voor.
Het ging zo, op het eerste woord na dan.

       'Huppelepup', zoon van de slager
       At nooit  vet, alléén maar mager.

En Nies of De Nies kon inderdaad goed tennissen.  Hij oefende vaak tussen de middag op het schoolplein. Dan had hij een streep op de muur van het gebouw getrokken en dat was dan zijn denkbeeldige net. Het beroerde was dat wij dan niet konden voetballen. Door die tennissport was hij waarschijnlijk zo sterk in zijn handen. Want hij kon je ongenadig hard in je arm knijpen. Een dag later nóg een blauwe plek. Tegenwoordig zou je moeder de inspectie er op af sturen. 

Was er ook niet 'n invaller die we 'Otje' noemde. Hij kwam, volgens mij, uit Son, had 'n pukkel op z'n gezicht en rookte altijd van die kleine sigaartjes. Kon in onze klas in ieder geval geen orde houden. 

Een andere herinnering: De zanglessen of zanguren, waar Cees Vriends over vertelt, waren in mijn herinnering altijd op de zaterdagochtend, met meerdere klassen bij elkaar. Wie durfde te lachen werd onmiddellijk de klas uit gestuurd en kon op strafwerk rekenen. Als vierdejaars had je al wat minder ontzag voor Vriens. en maakten we er altijd een sport van om met een stalen gezicht een eigen tekst te zingen. De meiden om ons heen konden dan hun lach niet meer houden en waren de pineut. Dan klapte Vriens die piano dicht en was het angstig stil.

O ja, dan had je nog ons geliefde spelletje op het schoolplein. Twee vierkanten in elkaar. Op elke hoek 'n deelnemer. En in het binnenste vierkant de vijfde man of vrouw. Die sprong dan naar iemand toe en diegene moest op zijn of haar beurt weer in het vierkant terugspringen over het uitgestrekte been van de ander heen.
Vriens had daar een merkbare hekel aan als er ook meisjes meededen. Wij op onze beurt vonden het pas écht leuk als er meisjes meededen

Overigens hebben wij van die zenuwachtige leraar, ik geloof dat hij toch wel van Rooijen of zoiets heet, ooit stiekem in de klas 'n foto gemaakt. Vanaf de tweede bank, want op de eerste bank zie je de zijkant en het achterhoofd van Frans Bijnen. Ik zal eens in de oude schoenendozen gaan zoeken of ik die foto nog heb.     



In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven