Marcel Dekkers schrijft o.a....

Herinnering: En dan gaat de telefoon;  iemand vraagt met wat spanning in haar stem: "Spreek ik met ……?"

Ja, en dan begint het pas. Verbazing alom. Hoe is het mogelijk, na zoveel tijd, die stem, nog steeds herkenbaar. Herinneringen, flitsen, flarden, beelden, eerst vaag maar gaandeweg het gesprek al steeds scherper. Aanvullingen wederzijds. Wat is nou 50 jaar?
Een uurtje per telefoon, alsof het allemaal gisteren nog heeft plaats gevonden. Onbegrijpelijk. Maar: wat leuk!
Dank Helga.

En vervolgens belevingen en aanvullingen door en van  anderen.
Aansluitend aan het verhaal van Eddy Veenstra.  Vier jaar lang fietsten wij samen naar school. Ik hoor het melodietje nog steeds. En niet ik alleen, het is voor mijn hele familie tot op de dag van vandaag herkenbaar.
De school was voor ons één groot feest. Met plezier denk ik er aan terug. Het kostte ons geen inspanning. Een 6 was goed genoeg. En was het meer dan was dat eerder de verdienste van de betreffende leerkracht, die daadwerkelijk kon lesgeven, dan van ons zelf. Eenieder heeft zo zijn eigen voorstelling van de leerkrachten merk ik.

Dhr. Vriens; de alleskunner. Ik denk dat hij zelfs in staat zou zijn geweest om de handwerkles van juffr. Niks over te nemen. Waarschijnlijk met hetzelfde resultaat als de zangles die hij ook gaf. Maar alléz, een kniesoor die daar op let. Zijn studie begeleiding (oppas) na school, was een zegen. Voor mij en mijn ouders. Ik zat potjandorie toch op studie!!! Dan moest het toch wel goed gaan! Maar ja ook daar waren, net als in de klas, de meisjes zo lief en veeeel interessanter toch!?. Zijn wiskunde daarentegen was perfect: a²+b²= c². Geen speld tussen te krijgen. Som duidelijk???? Goed dan de volgende opgave. En zo was het ook, vond ik. Gewoon 1+1=2. Eventueel kon je het één keer navragen maar dan was het ook over. Mij heeft het in ieder geval ergens gebracht.

Dhr. Nies; zijn ceremonie van het theezetten wanneer zijn les juist voor het 'speelkwartier' viel maakte altijd indruk. In zijn les geen flauwe kul, nee want 'Ordnung muss sein'. Vandaar nog het voorval toen de thee op was. DE THEE IS OP! Wie weet wat dat is 'auf Deutsch'. Niemand natuurlijk, want je kon op je klompen aanvoelen dat 'auf' nooit goed zou zijn. En wat denk je wat: Eddy Veenstra: "DER TEE IST ALLE!!". Voltreffer, doodse stilte,  en warempel Dhr. Nies knikte zowaar goedkeurend. En volgens mij heeft hij daardoor op zijn volgende proefwerk een dikke 10 gekregen. Maar ja hij had dan ook familie in Duitsland.

En Juffr. Niks, altijd zeer verzorgd, enigszins hooghartig, maar zeer pedant. En waag het niet je les niet te kennen. Hel en verdoemenis waren je deel. Maar ook van haar ken ik daardoor nog alle bijv.nw. die voor het zelfst.nw. komen: beau, bon, jolie, enz. Waarachtig een mooi mens.

En dan Dhr. Clabbers; wat deed hij zijn best, maar wat was het resultaat pover. Al moet ik zeggen dat, mogelijk uit medelijden toen, zijn enthousiasme wel degelijk indruk heeft gemaakt op mij. Het hoe en waarom der natuurkunde is me altijd blijven intrigeren en heeft mij uiteindelijk toch dat gegeven dat het onderzoek der materialen mij een goede boterham en een vreugdevolle werkkring heeft bezorgd. En parallel daaraan een lieftallige echtgenote,  ruim 40 jaar huwelijk, een zoon en dochter en 5 kleinkinderen. Voorwaar.

Blijven over de Dhr. Groenen, hr. De Rooy en hr. Van Eupen.
Dhr. Groenen herinner ik mij als een wat stille aimabele man. Geen poespas, gewoon les geven. That's all.

Dhr. De Rooy had naar mijn idee een moeilijk leven. Migraine? Zo serieus, jammer hoor.

Dhr. van Eupen had de ondankbare taak ons iets van aardrijkskunde bij te brengen.  Dat vonden wij (Eddy en ik) geheel overbodig. Wij wisten waar Stratum, Woensel, Strijp, Tongelre, Bata-dorp, Aalst en Waarle lag. Nou daar woonde de meisjes, wat moest je meer. Die enkele keer dat je naar Veldhoven, Nuenen of Best moest kon je het altijd nog vragen. Ik weet dat op onze eindlijst het totaal van onze punten voor aardrijkskunde max. 9 is geweest. Zijn familie woonde in Duitsland, dus hij zal wel de 5 hebben gekregen. Desalniettemin het is toch goed gekomen.

Ziedaar zomaar een overweging naar aanleiding van.

Ik vind het jammer dat ik niet de Ah's en de Oh's zal kunnen vernemen evenals de ongetwijfeld (sterke(re)) verhalen. Ik ben dan niet in het land.
Rest mij nog een compliment aan de organisatoren van dit initiatief te geven. De tijd, de verzorging de presentatie, het is buitengewoon; mijn waardering!

Inmiddels hoop ik dat een samenvatting van het gebeuren op 11 oktober ook zijn weg naar deze site zal mogen vinden. Voor hen, die om welke reden dan ook, niet in staat waren te komen, dan waarschijnlijk ook een mooie terugblik.

Wens ik jullie allen een hele fijne samenkomst  en hernieuwde beleving van weleer.
Het ga jullie goed.

Hartelijke groet,
Marcel Dekkers.

MARCEL DEKKER's KRONIEK




In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven