Herinnering: Geluk aan de Keizersgracht

Hoe begin je met een verhaal over je herinneringen? Met een feit en veel, heel veel gevoelens. Het feit is de Mulo aan de Keizersgracht. Die stond er; de herinneringen, mijn gelukservaringen, zijn subjectief, dus vooral waar voor mijzelf. Het beste dat je kunt hopen is, dat je klasgenoten van toen (1953-1957) er iets van herkennen. De foto's helpen je om het geheugen op te frissen. Dan zie je de vriendjes en vriendinnetjes weer scherper op je netvlies staan. De foto's van de leraren maken het beeld nog meer compleet. Ik heb goede herinneringen aan de school, dus vooral aan de mensen, waar je toen dicht bij stond: je klasgenoten. Maar: het zijn mijn herinneringen en ervaringen.Hoe hebben anderen diezelfde gebeurtenissen van toen op hun harde schijf staan. Was het ook allemaal zo gelukkig. Wat wisten we eigenlijk helemaal van elkaar. Een reunie helpt om je eigen beeld te complementeren, ook te relativeren. Ik kan er helaas niet bij zij: vakantie. Maar misschien geeft mijn kron!
iek degenen die wel kunnen, de mogelijkheid om het eigen geheugen aan te vullen.
Marcel Dekkers en ik fietsten vanuit Woensel iedere morgen samen naar school.Menigmaal pakte een van ons de achterkant van een passerende vrachtauto vast. De ander op zijn beurt greep de rechterarm van klandestiene lifter beet en samen scheurden we over de Boschdijk naar het centrum van Eindhoven. Marcel kwam me ophalen en floot als teken dat hij er aan kwam het leidje: The happy whistler. De school begon om half negen, maar we vertrokken rond kwart voor negen. Meneer Vriens was immers altijd te laat. En alleen hij en niemand anders luidde 's morgens de koperen handbeld ten teken dat we onderwijs gingen genieten. Behalve als Vriens ziek was; dan was meneer van Eupen als adjunct directeur de beller van dienst. Hij was altijd wel op tijd; Marcel en ik niet. En de straffen van Van Eupen waren buitenproportioneel.
De leraren deden het in mijn ogen helemaal niet slecht. De Nies was mijn favoriet. Hij vertelde goed en vaak. De tweede wereldoorlog was zijn specialiteit. Prettige stem had de man. Duits ging me goed af. Veel familie in Duitsland, de vakanties in het Ruhrgebied, hielpen daarbij een stevig handje. Later heb ik dan ook heel snel mijn akte Duits gehaald toen ik op een MULO in Vlissingen mijn eerste baan begon; een ander verhaal.
De Rooij was een bijzonder mens, en dat was hij. We deden als school mee aan een declamatie wedstrijd voor middelbare scholen in Eindhoven. Samen met andere leerlingen uit andere klassen mocht ook ik mij in de strijd werpen. Een verplicht gedicht en " De achttien doden" van Jan Campert" waren mijn inzet. De twee zaterdagen voor de competitie gingen we oefenen bij de Rooij thuis. Ineens was het een andere man. Had ook een alternatieve vrouw, biologe geloof ik. De aanwijzingen van de Rooij sneden hout, ik kon er wat mee. Niettemin verloren we de wedstrijd glansrijk. Doorgestoken kaart natuurlijk: de katholieken met hun overdreven dictie, sleepten alle prijzen weg voor ons heidenen. Maar mijn liefde voor het vak Nederlands was definitief ontvlamd. Na de akte Duits ging ik later dan ook spoorsslags Nederlands studeren en geven (Lelystad); weer een ander verhaal.
Sporten deden we in de brandweerkazerne, met Iwan Garray; een prettig mens. Marcel en ik tennisten veel. Eerst bij HTCC (ook hockey), later op een particiuliere baan bij Avifauna en in keer bij Ladenka Skacel op de baan naast hun huis in Best.
Tibor Kalai was ook een vriendje. Spelen met mijn stoommachine, of bij hem in Valkenswaard. De vaders van Ladenka en Tibor zaten volgens mij in de directie van de Bata schoenenfabriek. Gerard van den Tillaart, Henry Caven, Jopie Beekman; ook vriendjes. Veel lachen, geintjes maken een beetje zieken. Of alle anderen (volwassenen) dat ook leuk vonden betwijfel ik op dit moment in hoge mate; toen ook al, trouwens.
En dan natuurlijk de fuiven. Op verjaardagen. Geld inzamelen en platen kopen voor de jarige: Dixieland en (later)Bill Haley, Little Richard, maar ook The Yellow rose of Texas en Rosemary Clooney (Thank you for calling good beye) voor het betere schuifelwerk. De platen die ik cadeau kreeg werden voorzien van de namen van de gulle gevers: Helga, Mini en nog meer. 's Avonds moesten we om 12 uur thuis zijn. Lukte me vrijwel nooit. Gevolg: eerstvolgende fuif thuisblijjven. Er kwam  een delegatie van klasgenoten mijn vader vermurwen. En raad eens wat: het lukte. Alle pleibezorgers moesten weliswaar borg staan dat Eddy om 12 uur thuis moest zijn (en geen minuut later!!), maar ik was er bij. Ja en dan de dansles, bij Van Vuuren. (Leuk die foto, Yvonne!). Haar naam is gevallen: Yvonne. Ik was verliefd op haar; in mijn herinnering: de eerste grote liefde. We gingen zelfs een paar maanden (weken??) met elkaar, zoals we dat noemden.
Meneer Vriens vond die danslessen maar niks, helemaal niks. De fuiven al helemaal niet. We moesten een keer bij hem komen. Hij dreigde met een verbod. Wij vonden dat we zelf moesten weten wat we in onze vrije tijd deden. Onze ouders stonden daar achter; een dreigend conflict was afgwend. Heelspannend allemaal; de eerste voortekenen van de jaren zestig?? Net zoals het "kraken" van het zwembad De ijzeren Man. Wij als als jongens doken onder de scheiding tussen de mannen- en vrouwenafdeling door.Bovenop die scheiding zat gemeen prikkedraad. Ik was niet de eerste die van de hoge duikplank afging bij de meisjes, maar ik zat wel bij de eerste vijf!
Ik zei het al: een gelukkige tijd met vriendschappen en (kalver)liefdes (niet alle namen hebik genoemd); met heel veel plezier in de tijd van de wederopbouw. Maar: het zijn mijn herinneringen. Zoals een jongen die bij een les van Clabber eenhoog uit het raam sprong. Op een zandhoop voor een nieuwe bestrating, weliswaar. Maar dat wist Clabbers weer niet; wij wel. Of de Kip, die je aansprak met meneer als ze wilde dreigen. En de Groene, waar je een punt extra op je rapport kreeg, wanneer je de Engelse sterke werkwoorden foutloos kon reproduceren. Ik laat het er maar bij, het zijn mijn uitermate prettige herinneringen Niet iedereen zal zich erin herkennen. Ik heb er nog veel meer; je zou er een boek over kunnen schrijven, maar dat doen we dus niet. We laten het bij een kroniek.
Geniet met elkaar op 11 oktober. In Maleisie zal ik een toost op jullie uitbrengen!

Ed (Eddy) Veenstra
Eikenlaantje 4
1272 NB  Huizen
Tel. 06 53794930
EDDY VEENSTRA's KRONIEK





In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven