3e Krabbedam ReŁnie




In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven
De alternatieve Krabbedam reŁnie

Gewoon weer gezellig tuttemelullen.

door Ed van Tuijl

Nuenen - Voor de derde keer gaan we richting Eindhoven. Er staat weer een reŁnie op het programma. Okť, toegegeven, misschien wat minder professioneel van opzet als de voorgaande twee edities. Maar toch. Spontaniteit is ůůk een groot goed. En dat laatste blijkt vooral de basis voor succes.
Het wordt al snel een middagje gezellig bijpraten over vroeger en over nu. Kletsen over van alles en nog wat. Of zoals meubelgoeroe Jan des Bouvrie pleegt te zeggen. Gewoon weer lekker gezellig tuttemelullen. Zeker voor herhaling vatbaar.

De locatie is een sporthal in Nuenen. Nee, we gaan niet aan de rekken en we maken al helemaal geen arabier flik flak streksalto. Hoewel, met Iwan Garay, onze oude gymleraar als eregast, had het natuurlijk zomaar gekund.
De alternatieve organisatie ligt in handen van Helmuth Hanneman en Sandra Heldens.
Sandra, van een gezellige Brabantse intussen omgevormd tot een even gezellige Zeeuwse, legde zich niet zomaar neer bij het afblazen van de derde reŁnie.
"Kom op mensen, gewoon weer komen. Desnoods voor een kopje koffie op een Eindhovens terras. Maar niet gaan verzaken. Dat zou zonde zijn", was zo'n beetje de strekking van haar oproep. Helmuth pakte het op. Bedacht de low-budget uitvoering in het horeca gedeelte van de Nuenense sporthal en klaar was Kees.
Deelnemers kondigde hun komst aan. Eerst nog wat schuchter. Maar een week voor de aftrap, en een sterk opgelopen telefoonrekening van Helmuth, zag je het bekende schaap over de al even bekende dam gaan en volgden er meer.

Een gezellig groepje begint met koffie en broodjes, dan wel gebak. Gewoon zelf afrekenen tegen een aantrekkelijke sportkantineprijs.    
Vooral de examenjaren midden vijftig en daarna zijn vertegenwoordigd. Een enkele brugwup van begin jaren zestig. Die kunnen het stokje wellicht overnemen. Een paar jaar later hield de Krabbedam aan de Keizersgracht immers op te bestaan.    
Oude stompen als Peter van de Boogaard en Kees van Heijnsbergen hebben elkaar al snel gevonden. Zij zijn nog van de generatie van de legendarische en vooral zeer humoristische droogkloot Frans de Weger, alias de violist. Met Frans lag je altijd in een deuk.
De verhalen van toen klinken steeds bekender. De leerling die aan Niks de vraag stelde: " Juf, wat was er eerder, de kip of het ei?"
Hoe ze met dat pruttelpotje van een brommer het schoolplein op kwam tuffen. Dat vergeet je toch nooit!

Guido Handgraaf, met nog altijd die uitstraling van een kunstschilder, grijpt zijn kans en vertelt in een toespraakje, hoe jaloers hij was op dat sportwagentje van Iwan Garay. Maar hij wil nog een ander ei kwijt.
"U demonstreerde een ingewikkeld standje waarbij de handen op de vloer en de voeten net iets los van die vloer kwamen. Wie het kon had een reep chocola verdiend. U had er blijkbaar niet op gerekend. Geen leerling zo lenig als Garay. Maar ik kon het wťl. Alleen die reep heb ik nooit gehad"
De gymleraar lost ter plekke met terugwerkende kracht alsnog zijn schuld af. Hij verhaalt meteen even hoe hij met die sportwagen zijn Franse schoonheid veroverde. Maar niet nadat hij in een volleybalwedstrijd op het strand tegen een Frans team met een keiharde smash zijn toekomstige vrouw vol op het hoofd raakte. Ze viel dus letterlijk ťn figuurlijk, als een blok voor hem.
Garay schonk zijn sportwagentje, een BMW uit 1936, voor een appel en een ei aan een vriend. Om een tijd later te ontdekken dat het vehikel voor old-timer fanaten toen al anderhalve ton waard was.
Dat hij zo goed orde in de les kon houden had alles te maken met een handig truckje.
"Ik zocht altijd eerst uit wie de leider in de klas was. Die gaf ik dan wat extra aandacht en een stukje verantwoordelijkheid voor de anderen. Succes verzekerd. Geen centje pijn meer."

Corrie Drost komt helemaal uit Frankrijk. Woont het grootste deel van haar leven al in een voorstadje van Parijs.
Werd als au-pair verliefd op het land en haar Franse god, en geniet daar nu van kinderen en kleinkinderen. Ze combineert haar bezoek met een veertiendaagse trip waarbij de nodige sociale contacten weer eens worden aangehaald.
"Toch heb ik niet alleen maar leuke herinneringen aan de Krabbedam", zo vertelt ze. "De leraren deden altijd wat laatdunkend tegen me. Ik heb uiteindelijk ook geen examen meer gedaan. Maar je ziet, toch prima terechtgekomen."
Marjo van Eck uit Gouda combineert de reŁnie ook. Met een weekendje vakantie met de hele familie.
We leren ook nu weer bij. Emiel Verdonschot is nog altijd elke dag heel vroeg present in de viswinkel. Samen met zijn zoon, nu eigenaar, treft hij de voorbereiding en verkoopt vooral tussen twaalf en twee bergen gebakken vis.
"Als ik er 'n keer niet ben dan vragen de klanten: "Waar is jullie 'vadder', is ie ziek of zo?"
Hij glundert. Dit is het mooiste compliment dat ze hem kunnen geven. Hoezo met pensioen?
We begrijpen ook dat je Sandra altijd wakker kunt maken voor een stoere diepzeeduik. Maar dan wel graag in de Rode Zee.

Na een aantal pilsjes, borreltjes en de nodige sapjes, staat het lied op de rol. Zo stilaan zingt en klinkt het toch al een beetje als het volkslied van de Krabbedam. Ook dat moet de komende edities maar op het programma blijven staan. Want echt:

De Krab-be-dam was gewoon-weg geweldig!
De Krab-be-dam was gewoon-weg een feest!

Dus op naar de vierde. Wie neemt het stokje over?