Hoe anderen deze
renie zagen...
Wat er zoal over gezegd werd...
Klik hier voor een
lijst van deelnemers.
Terugblik op de weer geslaagde renie
8 oktober 2009

de menukaart

Het weerzien van de Krabbedammers

De renie met het vervolgverhaal.

Zoals altijd hopelijk nog vele malen, door Ed van Tuijl

Eindhoven - We hebben er allemaal nog 'n keer voor gespaard. Voor de tweede renie. Althans een aantal. Voor anderen is het nieuw. Maar wat opvalt is dat ook de nieuwkomers die gemoedelijke, gezellige sfeer meteen oppakken. Daarom mogen we de tweede editie gewoon supergeslaagd noemen.

Na anderhalf uur heel eigentijds voordrinken, al is het dan koffie, opent initiator Frans Bijnen weer met een officile toespraak. Hij mist een aantal vaste gasten van deel n. Maar met de nieuwkomers erbij zitten we toch weer dik boven de vijftig. Economisch gezien blijkbaar een verantwoord aantal want we hoeven niks bij te betalen.
"En zo hoort het ook", zie je Sandra denken. Sandra is immers al een half leven lang 'n Zeeuws meisje. En die binne nog altijd snnig.
Frans zit dit keer niet meer met een dilemma. Hij begint meteen, recht voor z'n raap, met 'LIEVE, LIEVE MENSEN' Geen voorbehoud. Met het succes van twee jaar geleden in het achterhoofd durft hij dit aan.
De hele club wordt collectief welkom geheten. Met twee speciale vermeldingen. Voor Jacques Heiligers, helemaal afgezakt vanuit Zweden n voor Iwan Garay met zijn echtgenote.

Onze docent gymnastiek van toen. In de tachtig maar nog altijd het toonbeeld van een gezonde geest in een gezond lichaam. 
Onze eregast blijkt een makkelijk spreker. Hij vertelt hoe hij toentertijd solliciteerde en meteen werd aangenomen.
"Maar wat denk je? Op de eerste zondagochtend, nota bene om half 9, wordt er gebeld en staat meneer Vriens op de stoep. Hij kwam even praten en een bak koffie drinken. Eerst hadden we nog het gevoel dat hij een ballotageachtige controle kwam uitvoeren. Maar nee, het was hem gewoon om een goed gesprek te doen. De volgende zondag stond hij wr om half  9 op de stoep. Duidelijk met de intentie er een zondagse traditie van te maken. Wat bleek, zijn goed katholieke vrouw ging naar de kerk en om de ochtend door te komen kwam hij maar even bij ons langs. Als jonggehuwden met een doordeweekse drukke bezetting, was de zondagochtend nou net ons bijslaap moment. Ik weet niet meer welke smoes we verzonnen hebben. Maar na een week of zeven was het over."
Iwan weet een gevoelige snaar te raken als hij laat weten uitermate tevreden te zijn over de aanblik van zijn oud-leerlingen. "Geen bierbuiken. Mijn werk heeft blijkbaar toch wat opgeleverd."
Om die uitspraak geloofwaardig te maken, houdt een aantal van ons ter plekke de adem in zodat het bolle er een beetje van af is.

Dan worden we los gelaten, functioneert de bar weer all-inclusive. Worden fotoboeken bekeken. Fotografeert Peter Oprinsen alsof hij bang is ook maar n moment te missen. En komen de verhalen als vanzelf weer opborrelen. Vervolgverhalen op die van twee jaar geleden. Iwan Garay combineert het nuttige met het aangename en probeert mensen enthousiast te maken voor het jeu de boules. Want willen deze, voor een groot deel achter in de zestigers, ook zo'n slank lichaam behouden dan is daar maar n remedie voor. BEWEGEN! 
Frans beleeft de tweede versie zichtbaar meer ontspannen. Hij weet immers dat zijn medecommissieleden garant staan voor een vlekkeloos verloop. Zeker nu er een vrouw deel van uitmaakt. De praktische inbreng van Helga Eenkhoorn heeft het prestatieniveau op ng weer een stapje hoger gebracht.
Het Krabbedamlied wordt uit volle borst meegezongen.
We schreven het al. De vervolgverhalen. Hoe Ben Methorst vijf jaar in het land van de backpakkers verbleef. Maar terug in Holland de draad toch moeiteloos oppakte. Hoe de man van de lekkerbek, Emile Verdonschot, zich eerst nog twintig jaar met lof, schorseneren en prei bezig hiel. Hoe Sandra tropenjaren bij de Milva beleefde en onze lieve heer op haar bevallige knien dankte, dat ze er na twee jaar uit kon. En hoe de meeste van ons toch allemaal gemakzuchtig naar de Willemstraat hobbelden omdat Philips een onbeperkte banengarantie kon bieden.
Maar wie wat durfde te ondernemen die koos toch niet voor Strijp n, twee of drie, dan wel de Emmasingel.
Jacques Heiligers bijvoorbeeld, begon in het land van het knckebrd gewoon borden te wassen en woont nu chique buiten Stockholm om met de regelmaat van de klok een eland op zijn weg te vinden.

Wat later komt onze volgende, naar verre oorden uit gefladderde medeleerling binnen. Corrie Ivits, zo vanuit Spanje ingevlogen. "Maar ik ben geen Spanjaard onder de Spanjaarden", verklapt ze. "Ik zoek het vertier toch echt op de Nederlandse club."
Na het inmiddels bekende changement naar de Havvanabar, nemen de niet mee-eters afscheid. Ook Margriet Kuijper, die je nog van de scharreluurtjes van vroeger kende. Maar blijkbaar had dat geen indruk gemaakt want Margriet wordt in alle eerlijkheid niet gehinderd door kennis. "Is dat zo, echt ik kan me er niets meer van herinneren."
Kortom, je staat weer, ook na zveel jaar, met beide benen op de grond.
Je komt van alles te weten. Dat je Sandra voor een uurtje diepzeeduiken altijd mag wakker maken.  Dat Harm Carolus aanvankelijk helemaal niet in de potten en pannen zou gaan. Zoals gezegd, de renie van het vervolgverhaal.
Iwan probeert nog maar weer eens een jeu de bouller te strikken. "Op 17 oktober demonstratie- wedstrijden Ik nodig jullie allemaal uit."

Het eten is goed en veel. Peter bekleedt met een indrukwekkende stapel uitrij kaarten een machtspositie. Langzaam maar zeker nadert het afscheid. De 'ver weg woners' hebben nog een flinke rit voor de boeg. Over een mogelijk vervolg wordt niet cht duidelijk gerept. Daar zal te zijner tijd een initiator voor op moeten staan. Wie weet over tien jaar. Wellicht een deel wat moeizaam ter been. Of slechthorend. Iwan en zijn vrouw niet. Die zullen dan als krasse negentigers weer eregast zijn. Gezond van lijf en leden. Die worden gegarandeerd 110.
We weten nu al wat hij dan over onze kromme ruggen en oude koppen, kortom onze bejaarde uitstraling zal zeggen.
"Hadden jullie maar bij mijn jeu de boules club moeten komen."     
 
 



In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven