In Eindhoven
is het nu:
DE KRABBEDAM
Openbare MULO
Eindhoven
De elfde van de tiende

Over herkenning, herinnering, nostalgie, en 'n goed gevoel

door onze eigen Ed van Tuijl

Eindhoven - De elfde van de tiende. De meeste van ons hebben er naar toe geleefd. Dat kan ook niet anders. Want via de website zijn we er op 'n geraffineerde manier lekker voor gemaakt. Elke maand iets meer herinneringen. Elke maand iets meer gegevens. Kortom, we werden ongeduldig. En dat was nou nét de bedoeling. Van de vrouw van Peter Oprinsen begrijpen we dat manlief zelfs zoiets had van: "Nog vier, nog drie, en nou nog maar twéé nachtjes slapen."  

Overigens begint de dag maar duister. De zaak zit potdicht. Ook Eindhoven Airport. Gelukkig is Jules Muis vanuit de USA al 2 weken eerder ingevlogen. Dus die is gewoon op tijd. De eerste aanblik brengt je in verwarring. Als je überhaupt al iemand van de organisatie in korte broek zou verwachten, dan is het toch wel de initiator, de animator, de aandrijfmotor, kortom, Frans Bijnen. Zo staat hij immers op onze menselijke vaste schijf. Maar nee, Frans steekt  strak in 't pak. Het is Peter die heerlijk fout gekleed in het rond loopt te springen. 'n Lange voetbalcarrière is af te lezen aan de nog opmerkelijk strakke kuiten.
Harm Carolus en Rob de Louw, zeg maar de stuwende krachten achter die heerlijke website, herkennen we van de foto's. De vergaderingen van de club van vijf, meestal ergens op 'n terras, achter 'n glas.
Guido Handgraaf regelt het reglement van orde. Bellend met 'n bel, want daar zijn die dingen nu eenmaal voor, kondigt hij regelmatig aan. Met die markante, gebruinde kop waar elke beroepsfotograaf meteen iets mee zou willen.
Frans mag officieel openen. Hij denkt dat de aanhef  "beste mensen" het meest op z'n plaats is. Maar als hij aan het einde 'n goed gevoel heeft dan, zo belooft hij ons, wordt het een 'lieve mensen'
Vervolgens verwelkomt hij 5-talig. Dat heeft hij niet uit z'n hoofd geleerd. Dat heeft hij gewoon één keer gelezen. Zo ging 't vroeger ook altijd. Volgens ons heeft hij nog nooit 'n boek mee naar huis genomen. Ze zeggen wel eens "meten is weten". Bij Frans was het altijd "lezen is weten"
Ineens besef je dat hier alleen maar midden zestigers staan te keuvelen. Fysiek oogt het toch nog allemaal prima. Geen rollator, geen rolstoel te zien. Petje af. Oké, je hebt 't niet in de hand, maar toch!
Overigens hebben de meisjes 'n iets jongere uitstraling. Voor ons mannen eindelijk de eerste aanwijzing dat al die dag en nacht crème, z'n geld op den duur toch waard blijkt te zijn.
De tafereeltjes van herkenning, de hartelijke begroeting, het draait vanaf minuut één als 'n tierelier. De club van vijf heeft het goed begrepen. Laat ze vooral veel samen kletsen. Dat is de kracht van deze bijzondere reünie. 'n Halve eeuw is niet niks, hoor.
Je ziet Frans kijken en denken:"Zo is het goed. Zo heb ik het bedoeld."
Zo nu en dan belt onze beller. We zingen 'n loflief op de Krabbedam. Frans als solist. Die hengelt naar 'n plekje bij 't Smartlappenkoor. We brengen 'n mobiele groet aan Corrie Ivits in het verre Spanje.
En die andere Frans, Franske Leenaerts, tegenwoordig Der Franz aus Wuppertal, voert ons nog eenmaal terug naar  de tijd dat hij op muskietenjacht ging. "Verwekker van malaria, zing maar jouw laatste aria". Hij heft zijn hand en slaat mis. Vroeger sprong Franske, op jacht naar 't zoemende kreng, zowat de halve klas door. Nu gaat het iets ingetogener. Maar de zwarte oogjes rollen nog steeds zoals vroeger. 
Gelijk de muskiet, zoemen de gesprekken verder. Nooit geweten dat Mieke jarenlang bij de nonnen haar educatieve opvoeding genoot en toen nog anderhalf jaar naar de Krabbedam ging. Wat moet dat 'n cultuurschok geweest zijn. Van het heilige bolwerk naar het heidense bolwerk. Maar ondanks dat is het toch gewoon een spontane lieve vrouw geworden.
Nooit geweten dat Ben Methorst, voor ons 'n beetje de verstrooide professor, die altijd eerst deed en dan dacht, nog met de hele familie naar Australie vertrok.
Nooit geweten dat………  Het blijkt de dag van de vervolgverhalen. Aanvullingen op de levensverhalen van de site. Annelies de Graef die het bij dat ene plaatje heeft gehouden. Mimi Methorst die 'n carrière in de mode ambieerde en dat ook waarmaakte. Trouwens, wat ze nu aan heeft onderstreept dat alleen maar. En die leuke, altijd amicale Emiel Verdonschot, die zich heilig heeft voorgenomen om tot in lengte van jaren de lekkerste lekkerbekken van Woensel te bakken. Bij Emiel eet je nog vis, geen gebakken paneermeel!
Je ziet Frans kijken en denken:"Zo is het goed. Zo heb ik het bedoeld."
Dan volgt het grote changement. Van Waalre naar Havanna. Ze moeten de tafel dekken. De nieuwe ambiance werkt niet remmend. De tot nu toe genuttigde consumpties, eigentijd all inclusive, al evenmin. De verhalen gaan verder.
Je hebt met Ladenka ineens 'n reünie binnen de reünie. Samen op de Bataschool gezeten. Meneer van Houten, meneer van Bergeijk.  De gevechten met de Batabende tegen die van het Wilhelminadorp. Vanuit boomhutten met échte buksen schieten op de jongens aan de andere kant van het kanaal. Ladenka stond haar mannetje. De speeltuin die aan hun tuin grensde. De strenge Bataportier die het wettelijk gezag vormde want politie mocht er niet komen. Het was 'n bijzonder dorp.
We keren weer terug naar 10 jaar later. Het eerste afscheid. De niet mee-eters gaan ons verlaten. Adieu, vaarwel.
Bij 'n dinér hoort 'n spreker. De man van Adie bekent dat ook de mensen met bloedgroep P op hun badge, het geweldig naar de zin hebben. En je ziet Frans denken:"Zo is het goed. Zo heb ik het bedoeld."
We nuttigen het voorgerecht. We consumeren de biefstuk en de varkenshaas. Guido geniet van z'n vegetarische schotel. Wat het is, Joost mag het weten. Hij legt uit dat hij de meest vergaande vorm van vegetarisch eten aanhangt. Dus waarschijnlijk staat er ook nooit lammetjespap en eekhoorntjesbrood op zijn menu kaart. Hoe het ook zij. Sonja Bakker heeft in huize Handgraaf niks te zoeken. Dat is duidelijk.
Frans doet de epiloog. Het is pas half 9. Maar hij wil iets kwijt waarmee hij niet kan wachten. Of eigenlijk twee dingen. Het eerste is z'n begin. Ja hoor, "Lieve Mensen". En vervolgens deelt hij mee dat we de kandelaar mee naar huis mogen nemen zonder dat de bewakingsdienst van Van der Valk ons bij de poort tegenhoudt.
De kandelaar behoort namelijk niet tot het tafelzilver maar is een geschenk van de organisatie.
De digitaaltjes flitsen aanhoudend. Klas 4A in de opstelling van toen. Meisjes op de voorste rij. Kleine mannekes daarachter. De rest op rij drie.
Het toetje vormt de prenatale fase van een moeilijk moment. Het afscheid. Langzaam dringt het tot ons door. Dit kan toch niet. Gaan we nou straks zómaar weg? Net als die dag in juni toen we het diploma kregen. Waarschijnlijk wel. Er worden afspraken gemaakt. Moet er niet 'n soort postnatale afsluiting komen? Om de foto's te zien, de film van Harm te bekijken.
Wat ging die elfde van de tiende snel voorbij. In vogelvlucht door 'n halve eeuw.
Als we naar buiten gaan en weer gewoon 65 zijn, kijken we nog één keer om.
We zien Frans Bijnen staan en we zien hem denken:"Zo was het goed. Zo had ik het bedoeld!"

Bedankt Frans, bedankt alle vijf!
 
Ed van Tuijl
Hoe anderen de
reünie zagen...
Wat er zoal over gezegd werd...
Bedankt Frans!
klik hier
Terugblik op een zeer geslaagde reünie
11 oktober 2007

Tekst van het 'Krabbedamlied'